عفونت گوش

عفونت گوش در کودکان شایع تر از بزرگسالان می باشد . اما بزرگسالان هم مستعد ابتلا به این عفونتها هستند . بر خلاف عفونت گوش کودک که اغلب جزئی هستند و قابل درمان می باشند عفونت گوش در بزرگسالان ممکن است نشان دهنده یک مشکل جدی در سلامت فرد باشد و باید به آن توجه کرد . سه نوع عفونت گوش وجود دارد که با توجه به موقعیت و مکان آن در گوش نامگذاری شده است که شامل
-    عفونت گوش خارجی
-    عفونت گوش میانی
-    عفونت گوش داخلی
می باشد که علائم و عوارض آن با یکدیگر متفاوت می باشد .


 عفونت گوش خارجی ( بیرونی ) یا گوش شناگر
عفونت گوش خارجی به گوش شناگر معروف هست این نام به خاطر این است که این بیماری بیشتر در شناگران و افرادی که دائما با رطوبت  وآب سرو کار دارند بیشتر دیده می شود در این افراد به علت رطوبت کانال مجرای گوش و باکتریهای در این مکانها بهتر رشد پیدا می کنند و باعث عفونت در این ناحیه می شوند .


علل ایجاد عفونت گوش خارجی
پوست کانال گوش به صورت یک دیوار محافظتی است در برابر با کتریها و قارچها که از بافت های زیرین خود محافظت می کند . هنگامی که این مانع پوستی شکسته می شود باکتریها و قارچها به بافتهای زیرین حمله می کنند وباعث ایجاد عفونت در این نواحی می شوند . این بیماری بر اثر رطوبت زیاد یا وارد شدن جسم خارجی در کانال گوش ایجاد می شود . رطوبت زیاد در کانال گوش باعث تغییرات محیط اسیدی کانال گوش می شود و محل مناسبی می شود برای رشد باکتریها و قارچها همچنین خراش و صدمه دیدن مجرای گوش در هنگام استفاده از جسم خارجی ( مثل گوش پاک کن ) باعث از بین رفتن پوست مجرای گوش و مستعد شدن آن به عفونت می شود . بعضی از مواد شیمیایی نیز باعث تحریک کانال گوش به عفونت می شود .


علائم عفونت گوش خارجی
-    گوش درد
-    خارش کانال گوش
-    قرمزی مجرای گوش
-    تورم مجرای گوش
-    وجودتر ترشحات چرکی و چرک خون
-    کم شنوایی
-    ایجاد زنگ در گوش
-    احساس پری گوش
-    درد در صورت و گردن
-    تورم گره های لنفی


درمان
شامل اجتناب از شنا و حمام رفتن مداوم و استفاده از مسکنها برای تسکین درد و استفاده از آنتی بیوتیکها با نظر پزشک متخصص ، معمولا پزشکان از داروهایی را تجویز می کنند برای تسکین درد و اسید وز کردن مجرای گوش . تشخیص عفونت گوش خارجی ، پرده گوش و یا عفونتهای گوش میانی از طریق معاینه و اتوسکوپی صورت می گیرد . رنگ پرده گوش سالم صورتی مایل به خاکستری می باشد درحالیکه پرده گوش دچار عفونت معمولا متورم و قرمز می باشد . غیر از معاینه از روشهای مرسوم تشخیص عفونت گوش خارجی و میانی و بررسی وجود مایع در گوش میانی ، آزمایشهای تمپانومتری رادیومتری انجام می دهیم . معمولا برای کودکانی که دچارعفونتهای پی در پی گوش میانی می شوند جهت بررسی سلامت سیستم ایمنی کودک و آزمایش خون نیز درخواست می شود .


عفونت گوش میانی
عفونتهای گوش میانی معمولا بر اثر ویروسها و کمتر از از طریق باکتریها ایجاد می شود . تورم ناشی از عفونتهای تنفسی فوقانی یا آلرژی باعث انسداد و تورم و بد عملکردی شیپور استاش شده و مانع از ایجاد جریان هوا .
-    تهویه مناسب در گوش میانی می گردد ضعف عملکرد استاش باعث می شود در فضای گوش میانی خلاء و فشار منفی ایجاد شده و این علاوه بر اثر مضاعف به بد عملکردی شیپور استاش ، باعث می شود که نوعی سیستم مکش برای ورودها ویروسیها و باکتریها از سیستم تنفسی فوقانی به گوش میانی و همجنین باعث عدم تخلیه مایع در گوش میانی و تجمع آن می گردد . این محیط مایع ، محیط مناسبی برای رشد باکتریها و ویروسها بوده و نهایتا عفونتهای گوش را به همراه دارد وجود مایع و عفونت باعث می شود ارزش و حرکت پرده تمیان مختل شده نتیجتا بیمار احساس کم شنوایی می کند .


چه عواملی باعث عفونت گوش میانی می شود ؟
عفونت گوش میانی وقتی اتفاق می افتد که لوله یا همان شیپور استاش متورم یا مسدود شده و عملکرد طبیعی آن که تعادل فشار هوا و خروج ترشحات از گوش میانی به حلق است مختل می شود .

علل انسداد شیپور استاش :
-    آلرژی
-    سرما خوردگی
-    عفونتهای سینوسی
-    مخاط اضافی
-    سیگار
-    لوزه سوم
-    تغییرات فشار هوا


عوامل خطر برای ایجاد عفونت گوش میانی
عفونت گوش بیشتر در کودکان رخ می دهد چون شیپور استاش در کودکان کوتاه تر ، باریک تر ، و افقی تر ، نسبت به بزرگسالان می باشد . و همچنین کودکانی که از شیر خشک در شیشه تغذیه می کنند نسبت به کودکانی که از شیر مادر استفاده می کنند مستعد تر به عفونت گوش میانی هستند .


عوامل خطر دیگر برای عفونت گوش میانی :
-    تغییرات آب و هوا
-    تغییرات ارتفاع
-    قرار گرفتن در معرض دود سیگار
-    استفاده از پستانک
-    بیماریها و عفونتهای گوش اخیر


علائم عفونت گوش میانی
علائم عفونت گوش میانی  2 تا 7 روز پس از شروع سرما خوردگی یا عفونتهای سیستم تنفسی فوقانی بروز می کند علائم عفونت گوش شامل موارد ذیل می باشد .
-    درد گوش ( خفیف یا شدید )
-    تب
-    ترشح از گوش ( ممکن است زرد یا قرمز باشد )
-    کم شنوایی
-    وزوز گوش
-    مشکل خواب
-    احساس پری در گوش
-    از دست دادن اشتها


درمان عفونت گوش میانی
درمان عفونت گوش در ابتدای ابتلا ، تسکینی است که بیشتر به تسکین درد متمرکز می شود و بعد از چند روز با رعایت نکات بهداشتی بیمار بهبود پیدا می کند اما اگر عفونت طولانی شد و یا بیمار دچار عفونتهای مکرر شود پزشک متخصص آنتی بیوتیک را تجویز می کند که معمولا به صورت خوراکی می باشد برای کودکانی که دچار عفونتهای مکرر گوش می شوند در صورت عدم درمان با داروها برای تخلیه و تهویه گوش از VT یا لوله تهویه که در پرده گوش قرار داده می شود . و توسط پزشک متخصص این کار انجام می شود . راه حل بعدی برداشتن لوزه سوم است که از طریق جراحی و با نظر پزشک جراح گوش و حلق و بینی انجام می گردد .


عفونت گوش داخلی ( لابیرنتیت )
التهاب در گوش داخلی که شامل حلزون ( شنوایی ) مجرای نیم دایره و اوتریکول ساکول ( مرتبط به تعادل ) که به صورت عفونتهای ویروسی و با کتریایی بروز می کند . عفونت ویروسی شایع ترین علت عفونت گوش می باشد . ویروسهای مرتبط به عفونت گوش شامل آنفولانزا ، تبخال ، و فلج اطفال ... می باشد که از نوع عفونت باکتریایی شایع تر می باشد .


چه مدت عفونت گوش داخلی طول می کشد ؟
بستگی به این دارد عفونت چه قدر شدید باشد . اگر به موقع درمان شود بیشتر عفونتهای گوش داخلی از چند روز تا 2 هفته بدون آسیب دائمی در گوش بر طرف می شود اما برخی از عفونتهای گوش داخلی ممکن است باعث آسیب جزئی یا شدید شنوایی بشود . اگر سیستم تعادلی دهلیزی نیز آسیب ببیند ممکن است زمان بهبودی طولانی تر شود نسبت به عفونتهای گوش میانی و خارجی ، عفونتهای گوش داخلی دوام بیشتری دارند و تا 6 هفنه نیز ممکن است درمان آن طول بکشد .


علائم عفونت گوش داخلی
علائم عفونت گوش داخلی به سرعت شروع شده و ممکن است برای چند روز علائم آن شدید باشد این علائم شامل :
-    سرگیجه
-    حالت تهوع
-    کم شنوایی
-     وزوز گوش
-    مشکل در تمرکز چشمها
-    سبکی سر


درمان عفونت گوش داخلی
معمولا داروهایی تجویز می شوند که برای کنترل علائم مفید باشند . از این داروها می توان به آنتی هیستامین ها ، داروهای آرامش بخش و کورتیکواستروئیدها اشاره کرد . در صورت عفونت فعال آنتی بیوتیک تجویز می شود و برای کم شدن و تسکین سرگیجه از راه حلهای زیر استفاده کنید .
-    از تغییر دادن ناگهانی سر خود داری کنید
-    در حین حمله سرگیجه بنشینید
-    اگر دراز کشیده اید یا نشسته اید به آرامی از جایتان بلند شوید .
-    در هنگام حملات سرگیجه از نگاه کردن به چراغهای چشمک زن و صفحات روشن خودداری کنید .
-    از نور کم به جای تاریکی یا نور خیلی زیاد استفاده نمایید .
-    از سوار شدن در مترو و اتوبوس خودداری کنید .
-    از رانندگی جدا خودداری فرمائید .
-    در پیک حملات از ورزش و حرکات بدنی خودداری نمایید .


حقایق و نکاتی در مورد عفونتهای گوش داخلی
-    شایع ترین علت عفونت گوش داخلی ویروسها هستند و کمتر به صورت باکتریال اتفاق می افتد .
-    بیشتر عفونتهای گوش میانی و خارجی خفیف بوده و طی یک یا دو هفته درمان می شوند اما عفونتهای گوش داخلی دوام بیشتری دارد .
-    توجه داشته باشید اکثر عفونتهای گوش در گوش میانی اتفاق می افتد و علائم آن با عفونتهای گوش داخلی متفاوت است . معمولا عفونتهای گوش میانی با تب و ترشحات همراه است و بیمار دارای علائم گلو درد و فشار سینوسی و آبریزش بینی است که در عفونتهای گوش داخلی دیده نمی شود
-    مشکلات شنوایی در عفونتهای گوش داخلی بیشتر است .
-    عفونتهای گوش داخلی همراه با تهوع و سرگیجه و استفراغ است که معمولا در عفونتهای گوش میانی دیده نمی شود .
-    غفونت گوش داخلی مسری نیست اما علت آن که ویروس یا باکتری است ممکن است مسری می باشد .


توصیه و سفارش
-    از درمانهای خانگی پرهیز کنید .
-    در هنگام تب و درد گوش سریعا به پزشک مراجعه کنید .
-    داروهای تجویزی را منظم استفاده کنید .
-    قبل و بعد از درمان حتما طبق نظر به پزشک آزمایش شنوایی سنجی انجام دهید .
-    اگر عفونتها تکرار شونده باشند نیاز به بررسیهای بیشتری می باشد .
حتما به پزشک متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه نمایید .
-    در درمان صبور باشید و استرس بی مورد را در خود کم کنید .

آیا مایل هستید مشاوران ما با شما تماس بگیرند ؟

اینجا اقدام نمایید

لطفا شماره موبايل خود را وارد نماييد

جهت اطلاع از آخرین اخبار شرکت ، در خبر نامه ما عضو شوید